Dywizja Wołyńsko-Podolska – dywizja armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie.
Inna nazwa dywizji to Dywizja Wołyńska.
Formowanie i zmiany organizacyjne Dywizja została zorganizowana w 1776 roku uchwałą sejmu delegacyjnego. Sejm określił jej dyslokację na województwa wołyńskie i podolskie. Nakazał osłaniać granice i wzmocnić garnizon w Kamieńcu Podolskim.
Pełna organizacja dywizji Podolskiej (Wołyńską i Podolską) oraz Ukraińskiej (Bracławską i Kijowską) nie powiodła się. Dwie te dywizje połączone zostały w jedną całość i stanowiły stosunkowo luźną, terytorialną ale zarazem największą strukturę w wojsku Rzeczypospolitej, zwaną Dywizją Ukraińską i Podolską.
Uchwałą Sejm Wielki w 1789 roku wrócono do podziału zaplanowanego w 1775 roku. Wiosną 1790 „dywizje ukraińskie” przeorganizowano na Dywizję Wołyńską i Podolską oraz Dywizją Bracławską i Kijowską. Taki stan rzeczy przetrwał do kwietnia 1793 roku kiedy to Dywizja Bracławską i Kijowska została zajęta przez wojsko rosyjskie. Zmiany przeprowadzone przez sejm grodzieński ograniczające liczbę dywizji do dwóch, nie zostały już zrealizowane na skutek wybuchu powstania kościuszkowskiego.