Dowództwo dywizji Dowódcą dywizji był generał lejtnant, któremu mieli podlegać dwaj generałowie majorowie. Jeden dowodził kawalerią, drugi piechotą. Zasadę tę wprowadzono w życie dopiero w 1789 roku. Do tej pory w etatach sztabu generalnego wymieniano po jednym generale majorze na dywizję.
Dowódcy dywizji: gen. ks. Michał Lubomirski – od 1790 Pomocnicy: gen. ks. Michał Lubomirski – od 1789 gen. mjr Sufczyński
Struktura organizacyjna Dywizja składała się z kawalerii, piechoty i artylerii. Nie posiadała własnego sztabu, który mógłby kierować działaniami. Była bardziej związkiem terytorialnym, niż taktyczno-operacyjnym.
W 1790 roku w skład dywizji weszła 3 Brygada Artylerii.
Struktura dywizji wołyńskiej ks. Lubomirskiego w 1792:
dwa bataliony piechoty (po jednym z regimentów 4 i 13 — razem 1568 żołnierzy) 21 szwadronów jazdy (2967 koni).