Dywizja znajdowała się na Wołyniu, przy czym oba bataliony piechoty w sile 1129 żołnierzy stały w Ostrogu, ich rezerwy (439 żołnierzy) prawdopodobnie w głębi kraju.
m.p w marcu 1792 Brygada Dzierżka – Szarogród Brygada Jerlicza – Jampol pułk buławy wielkiej koronnej – Czeczelnik 3 Brygada Artylerii – Połonne (od 1790) stan jazdy na 9 czerwca 1792 osiem szwadronów brygady Dzierżka pięć szwadronów brygady Jerlicza pułk straży przedniej buławy wielkiej koronnej – Zasław
Działania dywizji W trakcie pochodu do Zasławia część oddziałów Dywizji Wołyńskiej w sile około 3000 ludzi pod dowództwem gen. M. Lubomirskiego 18 czerwca 1792 roku natknęła się pod Zieleńcami na oskrzydlającą dywizję gen. Markowa6200 piechoty i 4200 jazdy z 24 działami → . Marków obsadził strzelcami nie zajęte Zieleńce i rozpoczął przygotowanie do ataku na uszykowanych do boju Polaków. Wtedy gdy nadeszła grupa Poniatowskiego z Dywizji Ukraińskiej. Marków wznowił natarcie. Cztery bataliony rosyjskich grenadierów uderzyły na stojącą w centrum piechotę. Jednocześnie inny batalion jegrów zaczął się wysuwać z Zieleniec, a konnica rosyjska zaatakowała stojącą na prawym skrzydle jazdę polską. Kontratakowała brygada Mokronowskiego. Zdecydowane uderzenie wszystkimi siłami mogło doprowadzić do pobicia dywizji Markowa, dowódcy polscy wykazali jednak brak decyzji.