Dywizja Bracławsko-Kijowska – dywizja armii koronnej wojska I Rzeczypospolitej w jej schyłkowym okresie.
Jej inne nazwy to Dywizja Ukraińska i Bracławska lub Dywizja Ukraińska lub Dywizja Ukraińsko-Podolska.
Formowanie i zmiany organizacyjne Dywizja została zorganizowana w 1776 roku uchwałą sejmu delegacyjnego. Sejm określił jej dyslokację na województwa bracławskie i kijowskie. Nakazał osłaniać tę część Polski od wypadów kozackich (hajdamackich) i Tatarszczyzny. Zezwalał na rozlokowanie wojsk w "dobrach prywatnych".
Pełna organizacja Dywizji Podolskiej (Wołyńskiej i Podolskiej) oraz Ukraińskiej (Bracławskiej i Kijowskiej) nie powiodła się. Dwie te dywizje połączone zostały w jedną całość i stanowiły stosunkowo luźną, terytorialną, ale zarazem największą strukturę w wojsku Rzeczypospolitej, zwaną Dywizją Ukraińską i Podolską.
Uchwałą Sejmu Wielkiego w 1789 roku wrócono do podziału zaplanowanego w 1775 roku. Wiosną 1790 „dywizje ukraińskie” przeorganizowano na Dywizję Wołyńską i Podolską oraz Dywizją Bracławską i Kijowską. Taki stan rzeczy przetrwał do kwietnia 1793 roku, kiedy to Dywizja Bracławska i Kijowska została zajęta przez wojsko rosyjskie.