Zmiany przeprowadzone przez sejm grodzieński, ograniczające liczbę dywizji do dwóch, nie zostały już zrealizowane na skutek wybuchu powstania kościuszkowskiego.
Dowództwo dywizji Dowódcą dywizji był generał lejtnant, któremu mieli podlegać dwaj generałowie majorowie. Jeden dowodził kawalerią, drugi piechotą. Zasadę tę wprowadzono w życie dopiero w 1789 roku. Do tej pory w etatach sztabu generalnego wymieniano po jednym generale majorze na dywizję.
Dowódcy dywizji: gen. lejtn. Józef Gabriel Stempkowski gen. lejtn. Stanisław Szczęsny Potocki gen. lejtn. Józef Poniatowski Pomocnicy: gen. mjr Karol Malczewski (1776) gen. mjr Józef Poniatowski (od 1789) gen. mjr Fabian Sebastian Oyrzyński (od 1789)
Struktura organizacyjna Dywizja składała się kawalerii, piechoty i artylerii. Nie posiadała własnego sztabu, który mógłby kierować działaniami. Była bardziej związkiem terytorialnym niż taktyczno-operacyjnym.
Piechota w 1789: 3 Pułk Przedniej Straży Buławy Polnej Koronnej 12 Regiment Pieszy Koronny 13 Regiment Pieszy Ordynacji Ostrogskiej 14 Regiment Pieszy im. Potockich
W 1790 roku w skład dywizji weszła 4 Brygada Artylerii.