Kontrakt lenny – rodzaj osobistej umowy wykształcony w okresie pełnego średniowiecza w Europie Zachodniej, zawieranej pomiędzy seniorem i wasalem, której przedmiotem było nadanie lenna.

Forma zawarcia Z powodu przeważania analfabetyzmu zawarcie kontraktu nie mogło mieć formy pisemnej. Ważne było natomiast, aby strony kontraktu i postronni zapamiętali fakt zawarcia, by w przyszłości, w razie potrzeby, móc zaświadczyć o tym wydarzeniu.

Zawarcie kontraktu miało więc charakter uroczystości. Składała się ona z hołdu lennego i dokonania inwestytury.

Przedmiot kontraktu Senior nadając lenno równocześnie zrzekał się części czerpanych z niego dochodów na rzecz wasala, zatrzymując dla siebie tzw. dominium directum. Wasal stawał się właścicielem użytkowym (miał tzw. dominium utile).

Zobowiązania stron Obydwie strony zobowiązywały się do wzajemnej lojalności. Oprócz tego wasal przyjmował na siebie obowiązki wojskowe, finansowe i obowiązek rady. Obowiązki wojskowe mogły obejmować służbę w długiej (do 40 dni w roku) i krótkiej (tzw. kawalkadzie) wyprawie wojennej organizowanej przez seniora oraz stróżę (pełnienie służby w garnizonie na zamku seniora). Obowiązki finansowe odgrywały marginalną rolę i wykształciły się najpóźniej. Pierwotnie składano tylko relevium, tzn.