opłatę z tytułu odnowienia lenna spowodowanego zmianą w osobie wasala. Później dołączyły cztery przyczyny: pasowanie seniora lub jego syna na rycerza, ślub córki lub siostry seniora, wykup seniora z niewoli i dołączenie seniora do krucjaty. Wasal służył seniorowi radą podczas udziału w sądzie (m.in. w sądzie parów, tzw. iudicium parium). Skutkowało to przejęciem przez wasali zarządu administracyjnego i sądowego na terenie dóbr.
Senior zobowiązywał się do umożliwienia wasalowi dzierżenia lenna i bycia sądzonym przed sądem parów.
Ustaliły się konkretne przeliczniki wartości dóbr na zobowiązania wasala. Liczba rycerzy wystawianych do pomocy seniorowi (lub środków finansowych przeznaczonych na wynagrodzenia najemników) musiała być proporcjonalna do obszaru lenna.
Czas obowiązywania Pierwotnie kontrakt lenny był umową prywatnoprawną, tzn. zawieraną między dwiema osobami, wiążącą je dożywotnio, wygasającą wraz ze śmiercią którejś ze stron. Później jednak praktyka doprowadziła – poprzez odnawianie kontraktu przez dziedziców stron – do dziedziczności stosunku lennego. Początkowo dziedzicami lenna byli najstarszy syn wasala lub wszyscy jego męscy potomkowie. Następnie prawa dziedziczenia lenna nabyły kobiety (stało się to popularne w Anglii, Francji oraz na większości terytorium Cesarstwa).