Odbywało się to zgodnie z tamtejszą zasadą, niewprowadzoną nigdy, mimo prób, we Francji, że co raz już stało się lennem, musi pozostać lennem.
Wasale mogli także sprzedawać lenno za zgodą seniora, który otrzymywał wówczas opłatę w wysokości do 1/5 wartości lenna. Nigdy jednak nie można było roszczenia do lenna rozrządzać testamentowo. Praktycznie rzecz biorąc była to główna różnica pomiędzy lennem a alodium.
Bibliografia
Kategoria:Prawo ustroju lennego Kategoria:Prawo zobowiązań