Niekiedy obowiązywała zasada niepodzielności lenna (forsowana przez możnowładców zabiegających o nierozdrabnianie majątku).
Jako że kontrakt lenny nie zatracił cech osobowości (obowiązywał tylko między danymi osobami), z prawnego punktu widzenia dziedziczność stosunku lennego oznaczała roszczenie wasala do inwestytury i obowiązek seniora do jej nadania. Tak wykształciła się praktyka odnowienia lenna wraz z dokonywaniem hołdu i inwestytury w najpóźniej rok i jeden dzień po śmierci kontrahenta-spadkodawcy.
Sankcje Złamanie postanowień kontraktu lennego przez wasala powodowało sądzenie go przez sąd parów z tytułu felonii. Wyrok mógł uprawniać seniora do konfiskaty lenna wiarołomnego wasala. Gdy senior złamał postanowienia umowy, jej obowiązywanie wygasało.
Wygaśnięcie kontraktu Popularność dziedziczności stosunku poddańczego spowodowała, że coraz rzadziej dochodziło do pozostawienia lenna bez osoby uprawnionej do inwestytury; wtedy lenno wracało do seniora. W I Rzeszy, jeśli lenno wróciło z tego tytułu do monarchy, obowiązywał tzw. przymus lenny, czyli obowiązek monarchy do niezwłocznego nadania danego lenna następnemu wasalowi.