Fizjologia Podobnie jak inne rośliny pustynne, takie jak kaktusowate i grubosz, welwiczja przeprowadza fotosyntezę CAM (Crassulacean Acid Metabolism). Jako że znaczącym źródłem pochłanianej wody jest mgła, szparki są otwarte w nocy i we wczesnych godzinach porannych. Po ich zamknięciu dwutlenek węgla jest zużywany na fotosyntezę (odbywającą się w obecności światła). Węgiel jest magazynowany w formie kwasu jabłkowego (C4). Energochłonność tego typu fotosyntezy skutkuje bardzo powolnym wzrostem – rocznie pień przyrasta o około 1 mm. Welwiczja może sobie jednak pozwolić na taki wydatek z powodu braku konkurencji.
Woda pozyskiwana jest z mgieł za pośrednictwem liści, na których skręconej powierzchni osadza się i skapuje na ziemię, gdzie wchłaniana jest za pomocą korzeni, które są silnie rozgałęzione tuż przy powierzchni gleby. Głęboko sięgający korzeń palowy pozwala też na korzystanie z wód gruntowych. U starych roślin korzeń palowy pełni funkcję głównie kotwiczącą roślinę, w górnej części służy też do magazynowania wody. Pień i liście pełnią także funkcję spichrzową, dzięki czemu rośliny mogą przeżyć długie okresy suszy. Pień otacza gruba korowina, która izoluje przed wpływem wysokich temperatur i prawdopodobnie jest ewolucyjną adaptacją ułatwiająca przetrwanie pożarów.