Uchwała o poborze z 7 grudnia 1789 nakazywała dostarczenie jednego rekruta z 50 dymów dóbr i miast królewskich i duchownych oraz jednego rekruta ze 100 dymów dóbr i miast dziedzicznych. Dobrom położonym na pograniczu oraz szlachcie niemającej poddanych pozwolono dostawić rekruta lub zapłacić po 2 zł z dymu dóbr dziedzicznych, po 4 zł z dymu dóbr królewskich i duchownych. Uchwalony pobór miał charakter doraźny, przeznaczony tylko na uzupełnienie piechoty i artylerii według etatu tymczasowego. Służba rekrutów miała trwać 6 do 8 lat, a wymagany wiek wynosił 18–35 lat. Wobec zagrożona Rzeczypospolitej wybuchem wojny z Austrią, a później z Rosją, Sejm Czteroletni wykazał dużą beztroskę wyznaczając tak niewielki pobórKról Jan Sobieski w 1673 uzyskał uchwałę nakazującą „wyprawę” jednego pieszego z 20 dymów dóbr królewskich i duchownych, uzbrojonego, umundurowanego i zaopatrzonego w żywność. Przy podejmowaniu uchwały nie zapoznano się dokładniej ze spisami dymowymi. Pobór dostarczył ok. 8000 rekrutów. Ograniczenie poboru od „kapitulacji” do „kapitulacji” uniemożliwiało uzupełnianie strat spowodowanych dezercją lub śmiercią. W instrukcji dla komisji porządkowych cywilno-wojskowych zastrzeżono, że województwa, ziemie i powiaty mają dostarczać rekrutów tylko regimentom rozlokowanym na ich terenie.