Pociski przystosowane do poruszania się w powietrzu pod wodą mają minimalny zasięg.
Rozwiązaniem było opracowanie broni strzelającej inną amunicją pod wodą, a inną na powierzchni. W 1991 roku taka broń powstałą w Instytucie Inżynieryjnym Artylerii w Tule. Konstruktor karabinka ASM-DT Jurij Daniłow stworzył broń przystosowaną do zasilania dwoma rodzajami nabojów: 5,45 × 39 mm MGTS przeznaczonym do strzelania pod wodą. 5,45 × 39 7N6 (standardowa amunicja rosyjska) do strzelań na powierzchni.
Pod wodą do karabinka podpina się magazynek o kształcie zbliżonym do magazynka karabinka APS. Naboje MGTS podobnie jak wcześniejsze radzieckie naboje przeznaczone dla broni podwodnych mają wydłużony kształt. Główną różnicą wobec naboju MPS (do karabinka APS) jest mniejszy kaliber i zastosowanie sabotu umożliwiającego wystrzelenie z gwintowanej lufy.
Po wyjściu na powierzchnie odłącza się magazynek z nabojami MGTS, a następnie zatrzask magazynka przesuwa się do przodu. Następnie powstały otwór w dnie komory zamkowej zamyka się pokrywką zawieszoną pod komorą zamkową.