Jan Kurczewski (ur. 8 czerwca 1854 w Sołach, zm. 30 lipca 1916 w Wilnie) – polski ksiądz, historyk.
Życiorys Początki kapłaństwa W roku 1874 wstąpił do seminarium duchownego w Wilnie, w 1879 r. został wysłany do Akademii Duchownej rzymskokatolickiej w Petersburgu. Ukończył ją w roku 1881 zdobywając stopień magistra teologii za rozprawę De immaterialitate animae. Tegoż roku został wyświęcony na kapłana w Kownie przez biskupa Bereśniewicza i mianowany nauczycielem religii w II Gimnazjum w Wilnie oraz profesorem prawa kościelnego, kaznodziejstwa i historii Kościoła w seminarium duchownym. Jednocześnie był prefektem w progimnazjum wileńskim.
Duszpasterstwo W początkach posługi księdza Kurczewskiego na czele diecezji stał sprzyjający caratowi prałat Piotr Żyliński. Za odmowę przyjęcia książek do nabożeństwa w języku rosyjskim, co uznano za "jawne wyrażenie pogardy dla języka rosyjskiego", Kurczewski został w roku 1886 usunięty z gimnazjum i seminarium oraz wysłany na probostwo do Kiemieliszek a następnie w parafii św. Jakuba w Wilnie. Kościół ten odrestaurował. W 1989 został mianowany przez biskupa Stefana Zwierowicza kanonikiem katedry wileńskiej, zaś w 1900 prałatem. Był również członkiem konsystorza. W 1899 zrzekł się probostwa pracując w kurii biskupiej (w 1904 został jej oficjałem).