17 września 1905 z rozporządzenia biskupa wileńskiego, Edwarda von Roppy, dokonał uroczystego poświęcenia bazyliki archikatedralnej w Białymstoku. Był protonotariuszem apostolskim. W 1901 otrzymał ponownie nominację na profesora prawa kanonicznego i historii Kościoła w seminarium duchownym. Wykładał również język polski, kaznodziejstwo oraz filozofię scholastyczną. Stanowiska tego zrzekł się w roku 1911 i całkowicie poświęcił się pracy naukowej. Jako kaznodzieja, powoływany był przez biskupa Stefana Zwierowicza, a następnie przez biskupa Edwarda von Roppy, do towarzyszenia im podczas wizytacji kanonicznych diecezji wileńskiej. W 1901 roku odnowił zabytkową kapliczkę-słup o trzech kondygnacjach św. Jacka w Wilnie na Pohulance.
Kazania głosił w katedrze i w kościołach parafialnych, a dzięki jego głosowi, łatwości wysławiania się, obrazowości i prostocie mowy, trafiał do serc i umysłów wiernych. Jego pamięć pozwalała mu również cytować stronami Pismo Święte.