Operacja Icchak (hebr. מבצע יצחק, Miwca Icchak, zwana również Bitwą o Dżanin) – izraelska operacja wojskowa przeprowadzoną podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniu 3 czerwca 1948 roku przeciwko irackiemu korpusowi ekspedycyjnemu w rejonie miasta Dżanin, w północnej części Samarii. Operacja była prowadzona na północnym froncie walk. W pierwszej fazie operacji Izraelczycy odnieśli sukces, później jednak musieli wycofać się. Zadali jednak poważne straty Irakijczykom. Całość operacji zakończyła się izraelskim niepowodzeniem.
Tło wydarzeń thumb|290px|Tereny kontrolowane przez Izraelczyków w dniu 20 maja 1948 r. Rejon Doliny Jezreel był ważnym ośrodkiem żydowskiego osadnictwa rolniczego. Przebiegała tędy także ważna strategicznie droga łącząca Hajfę z Bet Sze’an i Galileą. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała ten obszar państwu żydowskiemu. Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej, w dniu 15 maja 1948 roku do dawnego Mandatu Palestyny wkroczył iracki korpus ekspedycyjny, którego siły weszły do północnej Samarii zajmując miasto Dżanin, a następnie wystawiając swoje wysunięte posterunki w rejonie Kalkilji i Tulkarm. Siły te zagrażały nadmorskiej równinie oraz Dolinie Jezreel.