Pojęcie ewolucji w różnych okresach było różnie rozumiane, a niektóre jego znaczenia były wręcz przeciwne jego znaczeniu dominującemu współcześnie.
Starożytność Wśród filozofów przedsokratejskich istniała rozbieżność, co do natury świata, także w kwestii jego zmienności. Heraklit na podstawie obserwacji uznał, że wszystko jest zmienne. Jednak Parmenides doszedł do paradoksu filozoficznego. Założył, że z jednej strony byt może powstać tylko z niebytu, ale jednocześnie niebyt nie istnieje, więc byt nie może powstać. Wyjściem z tego paradoksu było uznanie, że byt, a więc i świat, jest wieczny i niezmienny. Jego argumentacja została podjęta przez następnych filozofów. Atomiści uważali, że byty na świecie składają się z atomów łączących się przypadkowo. Przypominać to może pewne nurty ewolucjonizmu. Niektórzy z nich uznali, że w nieskończenie wielkim i wiecznym wszechświecie mogło powstać nieskończenie wiele różnych światów. Z kolei Empedokles bywa określany ojcem idei ewolucyjnych, a jego wizja powstawania roślin i zwierząt przypomina darwinizm w niewielkim stopniu, ale wśród idei obecnych u wczesnych Greków najbardziej odwołuje się do sił i zasad naturalnych, bez konieczności interwencji stwórcy.