razy na antenie Polskiego Radia, przy czym największą popularnością cieszyły się utwory: „Tak bardzo się starałem”, „Jesień idzie przez park” i „Powiedz, stary, gdzieś ty był”.
Lata 70. W styczniu 1970 wystąpili w widowisku rewiowym Nasze szaleństwo w Teatrze „Syrena” w Warszawie, w którym wykonali utwory: „Słońce za uśmiech”, „Najpiękniejsze polskie dziewczyny”, „Piosenka warszawskiej ulicy” i „Dwie na jednego”. W tym samym roku z Czerwonych Gitar odszedł Krzysztof Klenczon, któremu nie podobał się pomysł na zmianę brzmienia zespołu – Seweryn Krajewski chciał, by grupa zaczęła grać muzykę z pogranicza jazzu, soulu i muzyki poważnej. Pozostali muzycy, już bez dotychczasowego lidera i kierownika muzycznego, nagrali i wydali longplay pt. Na fujarce (1970), który jest uznawany przez niektórych krytyków muzycznych za najlepszy w historii zespołu, jednocześnie był dość chłodno przyjęty przez fanów. Kontynuowali też karierę w NRD, wydając tam (jako „Rotte Gitarren”) w 1970 singiel z piosenkami „Anna Maria” i „Wenn du Das so willst” („Jeśli tylko chcesz”), a w 1971 – longplay pt. Warszawa stanowiący rozszerzoną wersję albumu Czerwone Gitary 3.