Po kapitulacji Warszawy przedostał się wraz z żoną Walentyną do Lwowa, gdzie wstąpił na politechnikę, by dokończyć przerwane kilkakrotnymi aresztowaniami studia. Wkrótce został przewodniczącym studenckiej organizacji samopomocowej. Brał również udział w akcjach wyborczych do rady narodowej we Lwowie i do ciał parlamentarnych USRR. Atak Niemiec na ZSRR w 1941 zastał go na praktyce w Zaporożu, skąd został skierowany do pracy w Turkiestanie. Następnie wstąpił do Armii Czerwonej i walczył w jej szeregach do 1943. Po zajęciu Kijowa otrzymał ze sztabu armii zadanie przedostania się do Polski w celach wywiadowczych. Na początku 1944 przedostał się przez front wraz z E. Lewandowskim, byłym podoficerem WP, do okupowanej Białorusi, gdzie walczył w jednym z sowieckich oddziałów partyzanckich.
Na początku lutego 1944 przyłączył się do batalionu AL im. Jana Hołoda, działającego w Lasach Parczewskich. Wkrótce został zastępcą dowódcy do spraw oświatowych. Jednocześnie wykonywał zadania specjalne, przekazując Sztabowi Generalnemu Armii Czerwonej wiadomości o umocnieniach niemieckich na prawym i lewym brzegu Wisły. W batalionie AL im. Hołoda przebywał do maja 1944, biorąc m.in. udział w walkach pod Amelinem (10 maja) i bitwie pod Rąblowem 14 maja.