Iwan Andriejewicz Makarow, ros. Иван Андреевич Макаров (ur. 19 maja 1899 r. we wsi Surikowo kurmanajewskiego ujezdu, zm. prawdopodobnie w 1945 r. w Ulm) – radziecki wojskowy (pułkownik), wykładowca w szkole oficerskiej ROA pod koniec II wojny światowej.
W 1910 r. ukończył szkołę wiejską. Brał udział w wojnie domowej z Białymi. W lutym 1919 r. wstąpił do wojska bolszewickiego. Służył w 217 Pułku Strzeleckim. W czerwcu 1920 r. ukończył taszkienckie kursy kadry dowódczej, po czym został dowódcą plutonu karabinów maszynowych 10 Turkiestańskiego Pułku Strzeleckiego. Brał udział w walkach z basmaczami. W październiku 1923 r. został ranny. Od października 1924 r. był ponownie słuchaczem kursów kadry dowódczej w Taszkencie, po ukończeniu których powrócił do 10 Turkiestańskiego Pułku Strzeleckiego. Od listopada 1925 r. dowodził oddziałem karabinów maszynowych, zaś od listopada 1926 r. kompanią strzelecką. Od grudnia 1929 r. pełnił funkcję komendanta szkoły pułkowej. W kwietniu 1932 r. objął dowództwo batalionu 4 Pułku Kołchoźnego Korpusu Dalekowschodniego. Od września tego roku był 2 zastępcą szefa 1 wydziału sztabu 2 Dywizji Kołchoźnej. We wrześniu 1934 r. został szefem 1 wydziału sztabu Korpusu Dalekowschodniego. Od stycznia 1935 r. dowodził 49 Samodzielnym Batalionem Budowlanym. W 1936 r. awansował do stopnia majora.