W kwietniu 1938 r. objął funkcję szefa wojskowo-budowlanego oddziału Charkowskiego Okręgu Wojskowego. Od końca maja 1940 r. w stopniu podpułkownika wykładał taktykę w charkowskiej szkole piechoty jako starszy wykładowca. Pod koniec lutego 1941 r. został dowódcą batalionu 103 Pułku Strzeleckiego. Od końca sierpnia tego roku pełnił obowiązki dowódcy 678 Pułku Strzeleckiego 411 Dywizji Strzeleckiej. Na pocz. marca 1942 r. awansował na pułkownika. Na przełomie maja/czerwca tego roku pod Charkowem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W listopadzie 1944 r. wstąpił do Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Wraz z grupą oficerów objeżdżał obozy jenieckie dla czerwonoarmistów w okupowanej Norwegii, werbując ochotników do nowo formowanej 2 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych KONR. Od pocz. 1945 r. był wykładowcą w szkole oficerskiej ROA. W kwietniu tego roku w obozie w Münsingen został aresztowany przez kontrwywiad "własowski" z powodu zarzutów o sympatie prosowieckie. Szybko wypuszczono go jednak na wolność.