W listopadzie 1928 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko referenta w Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1932 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 3 batalionu strzelców w Rembertowie. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku tego roku został I zastępcą dowódcy 6 batalionu pancernego we Lwowie.
W 1937 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów broni pancernych. W tym samym roku został organizatorem i dowódcą 12 batalionu pancernego w Łucku. 2 września 1937 roku podpisał pierwszy rozkaz dzienny batalionu. W dniach 1–3 września 1939 roku przeprowadził mobilizację 21 batalionu czołgów lekkich i objął jego dowództwo. 18 września 1939 roku w Kutach na czele batalionu przekroczył granicę z Rumunią. 4 października 1939 roku w Târgoviște przekazał sprzęt i uzbrojenie batalionu. Wiosną 1945 roku objął dowództwo 5 pułku pancernego.