W 1931 roku był jednym z organizatorów Związku Spisko-Orawskiego i członkiem jego zarządu do przekształcenia w Związek Górali Spisza i Orawy w roku 1936.
W latach 30. debiutował jako autor opowiadań pisanych gwarą spiską na łamach "Gazety Podhalańskiej". W 1936 roku został członkiem komitetu redakcyjnego, zaś w roku następnym redaktorem naczelnym jej sukcesora: tygodnika "Gazeta Podhala". Od 1935 roku mieszkał i pracował w Nowym Targu. W wyborach do Sejmu 1935 roku kandydował z listy BBWR, nie odnosząc sukcesu. W pierwszych miesiącach 1939 roku został kierownikiem szkoły powszechnej w Nowym Targu. II wojna światowa Po agresji niemieckiej wobec okupacji słowackiej, zagrożony aresztowaniem, uciekł z rodziną na dalszą część Spisza. Do 1944 roku uczył w słowackiej szkole w Białej Spiskiej. Później powrócił do Frydmana. Okres powojenny W styczniu 1945 roku, po wyparciu Niemców z terenu Podhala, przyjechał do Nowego Targu, gdzie podjął pracę nauczyciela. Działał na rzecz przywrócenia przedwojennej granicy pomiędzy Polską a Czechosłowacją. Przesiedlony przymusowo najpierw do Trzebuni a od 1952 roku do Głogoczowa, pracował w miejscowych szkołach do przejścia na emeryturę w 1972 roku.