Roślinność poszczególnych stref mokradeł uzależniona jest od ich tolerancji na zasolenie lub ”zasłodzenie” podłoża.
Roślinność rosnąca w wodzie morskiej musi być zdolna do przetrwania w warunkach wysokiej koncentracji soli, okresowego zatapiania, oraz okresowych ruchów wód. Roślinność wyżej położona musi tolerować okresowe przesuszenia i niską zawartość składników pokarmowych. Stwierdzono, że roślinność wyżej położonych stanowisk mokradeł solnych ograniczona jest do gatunków wygrywających konkurencję z innymi roślinami, którym brak siedliskowych mechanizmów ochronnych, natomiast roślinność niżej położonych stanowisk ogranicza się do roślin tolerujących wysokie zasolenie, ruchy wodne i niski poziom tlenu. thumb|Ekspansja sitów (Juncus spp.) na mokradłach słonych na fryzyjskiej wyspie Spiekeroog Bardzo silne strefowanie mokradeł solnych ma miejsce w rejonie północno-wschodnich stanów USA, co jest efektem dużych różnic poziomu morza podczas odpływów i przypływów. W nisko położonych mokradłach podlegających regularnemu zalewaniu obserwuje się monokulturowe stanowiska gatunku Spartina alterniflora należącego do stepowej grupy traw z rodziny wiechlinowatych, następnie wyżej położone stanowiska zasiedla sit Gerarda (Juncus gerardii) i na końcu krzewy Iva frutescens.