Nikołaj Aleksandrowicz Rozanow, ros. Николай Александрович Розанов (ur. w 1889 r. w Mamonowie, zm. ?) – rosyjski wojskowy (podpułkownik), emigracyjny działacz kombatancki, tłumacz rosyjskiego oddziału 9 Armii, a następnie oficer do specjalnych poruczeń w sztabie Rezerwy Wojsk Kozackich podczas II wojny światowej.
W 1908 rozpoczął studia na politechnice w Moskwie, ale w 1910 przeszedł do aleksiejowskiej szkoły wojskowej. Po jej ukończeniu w stopniu podporucznika w 1912 r., służył oficerem w baterii artylerii. Brał udział w I wojnie światowej, dochodząc do stopnia kapitana. Do marca 1919 r. pracował w Centrotekstiliu w Moskwie, po czym został zmobilizowany do wojska bolszewickiego. Służył w Kijowie. W kwietniu tego roku nawiązał kontakt z b. generałem armii carskiej Sakowninem, który skierował go do Odessy, aby porozumiał się z dowódcą jednego z bolszewickich pułków Aleksiejewym, zamierzającym przejść na stronę Białych. Kiedy dojechał do stacji kolejowej Boblinskaja, trafił na odwrót wojsk bolszewickich spod Odessy. Po dotarciu tam pociągu pancernego "Generał Szkuro" przejechał z jego załogą na pozycje Białych. Został oficerem artyleryjskim dywizjonu pociągów pancernych III Korpusu Konnego Sił Zbrojnych Południa Rosji. W październiku 1919 był starszym oficerem pociągu pancernego "Wołk", który wspierał odwrót V Korpusu Kawalerii.