Tomasz Obertyński (ur. 8 czerwca 1896 w Poczapińcach, w powiecie kamienieckim guberni podolskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Aleksandra i Heleny z Zamojskich. Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Absolwent szkoły realnej i gimnazjum z maturą w Płoskirowie. Od 1910 pracował w kołach samokształcenia młodzieży polskiej propagując ideę niepodległości oraz należał do tajnego harcerstwa. Od 24 listopada 1914 służył w armii rosyjskiej, gdzie przydzielono go do 12 pułku ułanów. 10 maja 1915 został ranny. Przeniesiony do I Korpusu Polskiego, walczył z Niemcami i bolszewikami. Po rozbrojeniu Korpusu znalazł się w Kijowie, gdzie wstąpił do POW. Od sierpnia 1918 jako podporucznik w 4 Dywizji gen. Żeligowskiego. 19 grudnia 1918 dostał się w niewoli ukraińskiej, z której zbiegł 24 grudnia i przedostał się do Polski. W styczniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 2 pułku piechoty Legionów, gdzie został adiutantem i dowódcą 2 kompanii. 17 lipca 1919 został ranny. Od 16 listopada 1919, w czasie wojny z bolszewikami był adiutantem dowódcy II Brygady Piechoty Legionów. W 1921 awansowano go na stopień kapitana.