Grupa Odwodów Naczelnego Wodza „Kutno” (GO „Kutno”)W literaturze przedmiotu Grupa Odwodów NW „Kutno” nazywa jest Grupą Operacyjną „Kutno” z powodu błędnego odczytania skrótu „GO”. – odwód Naczelnego Wodza.
Historia GO „Kutno” Polski plan operacyjny „Zachód”, w wersji z marca 1939 roku, przewidywał skoncentrowanie w rejonie Kutno-Włocławek-Płock odwodu Naczelnego Wodza w sile trzech dywizji piechoty. Według pułkownika dyplomowanego Józefa Jaklicza, ówczesnego II zastępcy szefa Sztabu Głównego, zakładano dwa warianty działania zgrupowania: stworzenie bariery na Wiśle, gdyby nieprzyjaciel uderzył z Prus Wschodnich na kierunku Sierpc-Włocławek lub Sierpc-Płock, w celu rozerwania Armii „Pomorze” od Armii "Modlin"; wzmocnienie Armii „Poznań” względnie Armii „Pomorze”.
Z kolei ówczesny szef Sztabu Głównego, generał brygady Wacław Stachiewicz tak scharakteryzował zadania odwodu: „Wielkie Jednostki odwodu N.W. (Naczelnego Wodza), w rejonie Kutno-Płock-Włocławek, miały być użyte do osłony tyłów Armii Poznań i Pomorze, zasadniczo przez wzmocnienie obrony Wisły na skrzydłach wewnętrznych Armii Modlin i Armii Pomorze, mogły być również użyte częściowo dla wsparcia wewnętrznych skrzydeł Armii Poznań i Armii Łódź na Warcie.