W oparciu o Teorię estetyczną Adorna Bürger pisze, że nowość u awangardzistów polega na przełamaniu, a nie kontynuacji tradycji (taka nowość byłaby sprzymierzeńcem kapitalistycznej nowości rynkowej). Kategoria nowości, która po pierwsze związana jest z logiką kapitalizmu, po drugie z historycznym następstwem, okazuje się niewystarczająca – w tym momencie chodzi przede wszystkim o załamanie tradycji. Kategoria ta prawie w ogóle nie nadaje się do opisu dzieł awangardowych; i to nie tylko dlatego, że jest zbyt ogólna i nieokreślona, lecz przede wszystkim dlatego, że nie pozwala na dokonanie rozróżnienia między innowacją modną (dowolną) a historycznie koniecznąP. Bürger, Teoria awangardy, Kraków: Universitas, 2005, s. 80..
Kolejnym terminem wymagającym rewizji jest przypadkowość, która, w głównej mierze przez dadaistów i surrealistów, uznawana była za naczelną zasadę sztuki, wolną od jakiejkolwiek ideologii. Ta jednak nigdy nie była ideą czystą, wolną od innego ideologicznego uwarunkowania, bowiem przypadek również można produkować.