W przypadku surrealistów apologia przypadku niebezpiecznie zamieniała się w anarchistyczny gest odrzucenia jakiejkolwiek organizacji społecznej.
Burger w zamian proponuje rozumienie awangardowego dzieła sztuki jako alegorii w benjaminowskim duchu, którą autor Pasaży rozumiał jako element wyrwany ze swojego życiowego kontekstu, pozbawiony swoich pierwotnych funkcji, następnie umieszczony w sąsiedztwie innych fragmentów nadających mu zupełnie nowy i niezależny sens. Teoria ta pozwala oddzielić od siebie aspekty twórczo-estetyczne od aspektów recepcyjno-estetycznych oraz jednocześnie pomyśleć je jako jednośćP. Bürger, Teoria awangardy, Kraków: Universitas, 2005, s. 89.. Fragmentaryzacja prowadzi do radykalnie innego sposobu pojmowania dzieła, nie w kategoriach natury (jak chciał Kant), a materiałów – elementów, które nie muszą tworzyć totalnej całości.
Bürger zauważa, że awangardzie atak na autonomię dzieła i artysty nie udał się w pełni. Artysta i dzieło nie zostały zepchnięte z piedestału podstawowych kategorii estetycznych. Lekcja awangardy pozwoliła jednak zobaczyć w sztuce również pewną instytucję. Pozwoliła ona także na otwarcie galerii i muzeum na radykalnie odmienne wytwory: np. na tzw.