Historia Fluorooctan sodu został odkryty w czasie II wojny światowej przez niemieckich chemików. W 1942 roku Brytyjczycy otrzymali od polskich naukowców informacje, że fluorooctan metylu i podobne związki są wyjątkowo toksyczne. Amerykański (NDRC) oraz brytyjscy naukowcy przebadali ponad 160 alifatycznych związków fluoru, wśród których był także fluorooctan sodu oznaczony numerem 1080. Wstępne badania z małymi próbkami (łącznie 90 kg) przeprowadzone przez Wydział 9 NDRC były bardzo obiecujące. Wydział 9 zarekomendował tę substancję Fish and Wildlife Service do testów jako rodentycyd i wyprodukował kolejne 450 kg do testów terenowych, które zostały przeprowadzone w wielu stanach i jednostkach wojskowych w Stanach Zjednoczonych i za granicą przez Fish and Wildlife Service, Typhus Control Unit of the Public Health Service i służby medyczne wojska i marynarki wojennej. Badania wykazały, że fluorooctan sodu jest najbardziej obiecującym rodentycydem z dostępnych w tamtych czasach.