Pusta noc (kasz. pustô noc) – nazwa ostatniej nocy przed pogrzebem zmarłej osoby, modlitewne czuwanie przy zmarłym znane w latach 80. XX wieku na obszarach wiejskich całej Polski, współcześnie szczególnie na Kaszubach i Kurpiach Zielonych. W wieczór przed pogrzebem ludzie gromadzili się w domu nieboszczyka, aby tam odmówić różaniec. Po odmówieniu modlitw w intencji zmarłego pozostawali w domu żałoby, aby do rana lub przez parę godzin śpiewać pieśni pustonocne. thumb|Śpiewnik wykorzystywany podczas pustych nocy, pod redakcją ks. Jana Perszona
Etymologia pojęcia mały|Śpiewnik z pieśniami pogrzebowymi w dialekcie kurpiowskim Nazwa nawiązuje do pustki po odejściu bliskiej osoby. Być może przymiotnik pusty oznacza po prostu cichy, pozostawiony samemu sobie, wiąże się też z zakazem wykonywania do dnia pogrzebu głośnych prac. Staropolskie pusty znaczyło też jednak również opuszczony, pozbawiony pomocy i zapomniany. Takiemu zapomnieniu o duszy i jej osamotnieniu zapobiegano przez sprawowanie tego domowego obrzędu. Dawniej takie spotkania odbywały się nad trumną zmarłego, przechowywaną w domu, dziś jednak zazwyczaj zmarły w domu obecny nie jest. Czasem nawet sam obrzęd odbywa się na terenie wyznaczonej salki czy kapliczki w danej parafii, a nie w domu.