Ściany wewnątrz pojazdu pokryto deskowaniem. Drewniana podłoga była wykładana linoleum. Wagony były przeznaczone dla niepalących. Ściany w trzeciej klasie malowano początkowo olejno w kolorze żółtobrązowym, a w klasie czwartej – szarozielonym. Ze względu na przeznaczenie zespołów na krótkie trasy lokalne, nie zostały one pierwotnie wyposażone w ubikacje.
Dla oszczędności akumulatorów, zespoły typu Wittfelda miały archaiczny system ogrzewania: piecyki na brykiet z węgla drzewnego, wsuwane od zewnątrz pod siedzenia. Oświetlenie było elektryczne.
Napęd i zasilanie W większości zespołów systemu Wittfelda zainstalowano po dwa szeregowe silniki trakcyjne o mocy od 59 do 66 kW, w zależności od producenta. Silniki zawieszono na osiach jak w tramwajach – w sposób na wpół odsprężynowany „za nos”, z jednej strony osadzając każdy silnik na osi zestawu kołowego za pomocą dwóch łożysk ślizgowych, a z drugiej strony opierając wspornik silnika trakcyjnego na wsporniku zestawu kołowego. Czołowa, jednostopniowa przekładnia zębata miała przełożenie od 3,38:1 do 4,316:1.