Po studiach pracował w administracji państwowej; w 1914 uzyskał na Uniwersytecie Lwowskim stopień doktora nauk prawnych. W czasie I wojny światowej odbył służbę wojskową w armii austriackiej.
W 1918 podjął pracę w administracji publicznej. Pełnił m.in. funkcję przewodniczącego komisji dla usprawnienia administracji publicznej. W latach 20. pełnił stanowisko starosty powiatu mławskiego. W 1925 został docentem, kierował Katedrą Prawa Administracyjnego w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i wykładał tam politykę komunalną (do wybuchu II wojny światowej), a od 1929 także w warszawskiej Wyższej Szkole Handlowej (od 1933 pod nazwą Szkoła Główna Handlowa), gdzie był profesorem nadzwyczajnym. Na początku 1939 został prezesem Państwowego Banku Rolnego.
W czasie wojny przebywał na emigracji, w latach 1942–1945 wykładał prawo administracyjne i państwowe na Uniwersytecie Polskim w Oksfordzie. W 1946 został profesorem na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie do przejścia na emeryturę (1960) kierował Katedrą Prawa Administracyjnego.