thumb|Izumo no Okuni (ok. 1600 roku) – japoński styl gry aktorskiej, charakterystyczny dla ról męskich teatru kabuki. Styl grania jest miękki i delikatny. Charakteryzuje się dużą dozą elegancji i subtelności. Przeważnie zarezerwowany był do ról, polegających na odgrywaniu scen z codziennego życia oraz przygód miłosnych.
Geneza wagoto wywodzi się z Kansai (kabuki z Kamagata – archaiczne wyrażenie używane w regionie Osaka-Kioto-Kobe-Nara; głównym elementem jest właśnie styl wagoto) i sięga ostatniej dekady XVI wieku, gdy w Japonii powstały pierwsze, kobiece teatry kabuki. Za początek tej sztuki uważa się rok 1603, gdy miko (kapłanka i tancerka shintō) z chramu Izumo o imieniu Izumo no Okuni, zyskała sławę dzięki swoim występom, wraz ze swoją trupą, w chramie Kitano Tenman-gū w Kioto i w wyschniętym korycie rzeki Kamo przepływającej przez to miasto.
Sztuki polegały na odegraniu dwóch skeczy, przeplecionych tańcami. Narracja tych sztuk skupiona była wokół tematyki keiseikai (kupowanie usług kurtyzany) oraz furo-agari (flirtowanie z dziewczętami w łaźniach;