dosł. "po łaźni"). Gdy w połowie XVII wieku zakazano gry aktorskiej kobietom i młodzieńcom, aktorzy męscy byli zmuszeni do modyfikacji swoich umiejętności.
Styl wagoto stał się sławny za sprawą aktora Tōjūrō Sakaty z Kioto, grającego w sztukach autorstwa Monzaemona Chikamatsu. Po raz pierwszy w stylu wagoto Tōjūrō Sakata wystąpił w roli Izaemona, wydziedziczonego kochanka kurtyzany Yūgiri, w sztuce Chikamatsu Yūgiri nagori no shōgatsu (Pożegnanie Yūgiri w Nowy Rok, 1678). Rola Izaemona jest uważana za typową dla wagoto. Innym przykładem bohatera wagoto jest rola samuraja, zmuszonego do opuszczenia domu pana. Samuraj przebiera się za kupca i w celu pozbycia się śledzących go wrogów bawi w domach publicznych. Jednocześnie układa plan przywrócenia świetności swojemu imieniu.
Z Kansai wagoto upowszechnił się w teatrach kabuki w Edo. Pod koniec XVIII wieku aktor z Edo Shichisaburō Nakamura I zastąpił dotychczasowy styl aragoto stylem wagoto, występując w roli Jūrō Sogi w sztuce Kōshoku Kamakura gonin onna (Pięć kobiet z Kamakury).