W specyficzny sposób traktowano natomiast kwestie białoruskie i rosyjskie. Choć nauczano języków białoruskiego i rosyjskiego, jednak nie wspierano białoruskiego ruchu narodowego. Nauczycielki wyrażające opinie, że szkoły powinny być bezwyznaniowe lub prowadzone w języku białoruskim, były odsuwane od pracy. Seminarium zakończyło działalność w 1911 roku w związku z nasileniem walki z nielegalnym polskim szkolnictwem przez rosyjską policję. thumb|Drewniany budynek plebanii Kościoła św. Szymona i św. Heleny w Mińsku, w którym w 1915 roku mieściła się biblioteka „Oświaty” Sekcja kolonii letnich została stworzona z myślą o najbiedniejszych dzieciach z miast, np. z Mińska. Organizowała dla nich kolonie letnie w majątkach ziemian, m.in. w: Sawiczach – Woyniłłowiczów, Ustroniu – Prószyńskich, Naczy – Czarnockich i Ihnatyczach – Jelskich. Ich celem miał być rozwój psychiczny i fizyczny kształconych dzieci. Inicjatorką prowadzenia kolonii w Sawiczach była Jadwiga Kostrowicka, siostra Edwarda Woyniłłowicza. Sekcja odczytowa miała za zadanie rozpowszechnianie kultury polskiej poprzez prezentację odczytów, wykładów i popularne pogadanki. Działalność rozpoczęła 29 kwietnia 1907 roku. Kierował nią Jan Offenberg, zaś aktywny udział brały koła prowincjonalne „Oświaty”. Np.