Ponadto Vermeer podważa twierdzenia o możliwej bezcelowości jakiegokolwiek działania literackiego, jako że pisarz bądź tłumacz musi podjąć decyzję o napisaniu swojego docelowego tekstu. Celem tego może być nawet po prostu zachowanie piękna tekstu wymyślonego w stanie natchnienia. Podobnie każdy tekst musi mieć jakiegoś domyślnego odbiorcę, nawet jeśli jest on niesprecyzowany, jak w przypadku, gdy tekst skierowany jest ogólnie „do całej ludzkości”, bądź przeznaczony jedynie do wglądu samego piszącego; jednak zawsze potrzebne jest wyobrażenie jakiegoś „potencjalnego” czytelnika, by tekst pozostał zrozumiały.
Kolejny argument przeciwko teorii skoposu stanowi zarzut, że skoncentrowanie się na pojedynczym celu podczas tłumaczenia najczęściej skutkuje modyfikacją zbioru możliwych interpretacji tekstu docelowego w odniesieniu do takiego zbioru dla tekstu źródłowego. Na to Vermeer odpowiada, że „dany skopos oczywiście może wykluczyć pewne interpretacje, ponieważ nie stanowią one części celu tłumaczenia”. Jednak równie dobrze celem mogłoby być zachowanie wszystkich interpretacji tekstu źródłowego.