Krytyka teorii skoposu Paul Kussmaul zwraca uwagę na pewne „wzburzenie”, jakie wywołała teoria skoposu w środowisku przekładoznawców, wynikające z jej niezrozumienia. Istotą teorii wydawać się może nawoływanie do celowej zmiany znaczenia tekstu źródłowego i pozwalanie tłumaczowi na całkowitą dowolność w kształtowaniu przekładu. Ten rodzaj krytyki można jednakże podważyć, zwracając tylko uwagę na fakt, iż w doborze funkcji dla tekstu tłumacze kierują się potrzebami docelowych odbiorców, a nie robią tego w sposób losowy. Ponadto należy podkreślić, że choć pozwala się na daleko idące zmiany w stosunku do oryginału, to potencjalnym celem przekładu może być (i bardzo często jest) wierne zachowanie funkcji i treści oryginału.
Sam Vermeer odpowiada na kilka argumentów przeciwko teorii skoposu. Jednym z nich jest twierdzenie, że działania (w tym tłumaczenie) nie muszą mieć ustanowionego celu, mogą być bezcelowe. Wynikiem takich działań wydają się być chociażby teksty literackie, a przynajmniej ta ich część, która pisana jest pod wpływem natchnienia. Na to jednak Vermeer odpowiada, że po pierwsze akcja wykonywana bezcelowo nie jest w obrębie tej teorii „działaniem”.