Przykładowo reklama odwołująca się do wzorców zakorzenionych w kulturze źródłowej nie odniesie zamierzonego rezultatu, jeśli przenieść ją na grunt innej kultury w niezmienionej formie, a jedynie w docelowym języku. Doświadczenia z takimi formami tekstów skutkują wydobyciem na pierwszy plan czynników spoza samego tekstu źródłowego, na ignorowanie których tłumacz nie może sobie pozwolić, a które odnoszą się do celu jaki przetłumaczony tekst ma wypełniać. Teoria skoposu skupia się zatem na tym celu jako determinującym to, w jaki sposób tłumacz podchodzi do tekstu, pozwalając mu przy tym na potencjalnie daleko idące ingerencje w jego treść.
Ponadto teoria skoposu opiera się na podwalinach funkcjonalizmu w lingwistyce oraz szerszych zmian w podejściu do przekładoznawstwa (które następnie pomagała kształtować). Badacze odchodzili w tym czasie od sztywnych, formalistycznych i związanych z językiem teorii przekładoznawczych w stronę bardziej związanych z czynnikami socjo-kulturowymi oraz podejść funkcjonalistycznych. Wpływ na myśl przekładoznawców miały teorie: reader-response, działania (socjologia) oraz informacji.