Tłumaczenie postrzegane było coraz bardziej jako organiczny proces zachodzący między kulturami, którego opis wymaga spojrzenia poza same teksty będące jego przedmiotem, a nie jedynie proces transkrybowania tekstu z języka źródłowego na docelowy. Teoria skoposu kładzie nacisk na konieczność dostosowania tekstu do wypełnienia nałożonego nań przeznaczenia w obrębie docelowej kultury (język jest częścią kultury). Paul Kussmaul pisze o tej teorii: „podejście funkcjonalne ma wiele wspólnego z »teorią skoposu«. Funkcja tłumaczenia jest zależna od wiedzy, oczekiwań, wartości i norm czytelnika docelowego, który natomiast ulega wpływowi sytuacji, w której w danym momencie się znajduje, oraz kultury, z którą obcuje na co dzień. Czynniki te decydują, czy funkcja tekstu źródłowego oraz ścieżek tekstu źródłowego może być zachowana czy musi być zmodyfikowana, czy też nawet całkowicie zmieniona”.