Tracheobronchomegalia (zespół Mounier–Kuhna) – rzadka choroba związana ze znacznym poszerzeniem rusztowania chrzęstnego tchawicy i oskrzeli. Nieprawidłowości w budowie dróg oddechowych prowadzą z czasem do nawracających infekcji, ataków duszności oraz (wtórnie) włóknienia śródmiąższowego.
Dolegliwość po raz pierwszy opisał francuski lekarz P. Mounier-Kuhn w 1932 roku, stwierdziwszy nienormalnie powiększoną tchawicę u kilku pacjentów cierpiących z powodu nawracających zakażeń układu oddechowego. Nazwę tracheobronchomegalia miał wprowadzić I. Katz w 1962. Dotąd w literaturze światowej zgromadzono informacje o około stu przypadkach; jedyną cechą wspólną w poszczególnych opisach jest czas rozpoznania zespołu, który zwykle diagnozuje się u osób w wieku średnim.
Patogeneza Czynnik etiologiczny pozostaje nieznany. Bezpośrednią przyczyną zaburzeń jest znaczna atrofia włókien sprężystych i mięśniówki gładkiej dróg oddechowych. Osłabienie elastycznego mocowania powoduje rozejście się chrząstek i rozstrzeń drzewa oskrzelowego. Z powodu nadmiernej wiotkości (podatności) przewodów ich ściany stają się bardzo szerokie w czasie wdechu, zapadając się przy wypuszczaniu powietrza.