Między pierścieniami chrzęstnymi mogą tworzyć się uchyłki, sprzyjające gromadzeniu śluzu i powstawaniu przewlekłego zapalenia.
Tracheobronchomegalię dzieli się zwykle na 3 kategorie: Typ 1: względnie subtelne, rozlane zmiany w obrębie tchawicy i oskrzeli głównych Typ 2: znaczne miejscowe poszerzenia dróg oddechowych, często nierównomierne, segmentowane, z możliwymi uchyłkami Typ 3: obecność miejsc poszerzonych i uchyłków na całym przebiegu dróg oskrzelowych
Diagnoza Osoby z tracheobronchomegalią są zwykle przewlekłe leczone z powodu rozstrzeni oskrzeli i nawracających infekcji dróg oddechowych. Chorobę wykrywa się przypadkowo, zwykle w trzeciej lub czwartej dekadzie życia. Objawy w dzieciństwie i wieku młodzieńczym nie występują lub mogą być słabo wyrażone (choć są wyjątki).
Badania spirometryczne wskazują powiększenie tzw. przestrzeni martwej oraz objętości oddechowej. Często spotyka się zmiany obturacyjne z powiększoną całkowitą objętością płuc (z powodu wzrostu objętości zalegającej). Krzywa przepływ-objętość posiada ostry szczyt, który gwałtownie opada przy kontynuacji wydechu.