archiwisty.
W latach 1922–1931 był kolejno zastępcą kierownika i kierownikiem Komisji ds. Likwidacyjnych Niemieckich w Poznaniu. Uczestniczył w rokowaniach archiwistycznych w Berlinie (1925) i Wiedniu (1930–1932), a po II wojnie światowej w akcji rewindykacyjnej materiałów archiwalnych, wywiezionych przez hitlerowców do Czechosłowacji.
W 1929 został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności, od 1948 brał udział w pracach Komisji Etnograficznej PAU. Należał także do Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa (w latach 1914–1920 sekretarz, od 1937 członek honorowy), Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 1920 członek zwyczajny, w latach 1945–1947 wiceprzewodniczący), Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania (w latach 1923–1939 członek zarządu). Był zaprzyjaźniony z Franciszkiem Bujakiem.
W czasie okupacji hitlerowskiej więziony w Poznaniu i Ostrowcu Świętokrzyskim (1939–1940), później pracował jako archiwariusz w Archiwum Państwowym Miasta Krakowa i Województwa Krakowskiego (1940–1945). Uchwałą Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Pracowników Nauki z 27 czerwca 1957 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Poznańskiego (nominacja nastąpiła w dniu 6 lipca 1957).