W 1825 roku został przeniesiony do Opola, mimo starań władz rejencyjnych i miasta Koszalina o pozostawienie go na miejscu. Do nowego miejsca pracy przybył, po krótkim pobycie w Berlinie, w listopadzie tego samego roku.
Od początku pobytu w Opolu Lorinser miał dobre stosunki z mieszkańcami, a ówczesny prezydent rejencji opolskiej, Theodor Gottlieb von Hippel był jego przyjacielem. W 1827 roku na Górnym Śląsku pojawiła się wśród bydła choroba księgosuszu. Dzięki działaniom Lorinsera ogniska choroby udało się opanować do roku 1828. Na bazie swych doświadczeń ze zmaganiem się z tą chorobą napisał kolejną publikację, Untersuchungen über die Rinderpest. Anhang: Die Rinderpest in Oberschlesien 1827–1828, wydaną w styczniu 1831 roku w Berlinie. W roku 1829 odbył w towarzystwie weterynarza Waltera podróż służbową na tereny położone wzdłuż dolnego Dunaju, które objęte były epidemią dżumy. Informacje zdobyte podczas tej podróży posłużyły mu później do napisania kolejnej książki, Die Pest des Orients nad którą pracował siedem lat. Za tę pracę został uhonorowany z rąk Fryderyka Wilhelma III Złotym Medalem Nauki i Sztuki, a listy gratulacyjne przysłali mu cesarz austriacki Ferdynand I, król grecki Otton I i papież Grzegorz XVI.