Po powrocie z podróży miał problemy ze znalezieniem zatrudnienia, co spowodowało jego trudną sytuację materialną. W końcu znalazł pracę jako asystent w lecznicy prof. Wolfarta. 12 marca 1821 roku urodził mu się syn Franciszek.
Na początku 1822 roku Lorinser zdał egzaminy dające uprawnienia do pełnienia funkcji lekarza urzędowego (fizyka miejskiego). Po odrzuceniu jego podania o przyjęcie na to stanowisko w Elblągu, otrzymał propozycję pracy na stanowisku drugiego radcy Kolegium Medycznego w Szczecinie. W sierpniu 1822 roku nominacja ta została zatwierdzona i Lorinser przeniósł się do nowego miasta. W czasie pobytu w Szczecinie wydał on kolejną publikację, tym razem poświęconą chorobom płuc: Die Lehre von der Lungenkrankheiten nach ihrem gegenwärtigen Standpunkte und mit vorzüglicher Rücksicht auf pathologische Anatomie. Została wydana w Berlinie w 1823 roku. Dzięki tej publikacji cieszył się wzrastającym szacunkiem. W marcu 1824 roku przeniósł się do Koszalina, gdzie został radcą sanitarnym. W tym samym roku wydał kolejną książkę, Versuche und Beobachtungen über die Wirkung des Mutterkorns auf den menschlichen und thierischen Körper. W czasie pracy zawodowej w Koszalinie odbywał liczne podróże po Prusach Zachodnich, gdzie walczono z epidemią duru brzusznego.