Ponadto publikował w pismach ogólnokrajowych i regionalnych, między innymi „Archeionie”, „Przewodniku Bibliograficznym”, „Pamiętniku Świętokrzyskim”, „Wieściach Nadwiślańskich”, „Gazecie Podhalańskiej” i „Gazecie Podhala”. Był członkiem Rady Gminnej w Dzikowie. W 1929 roku uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim tytuł doktora filozofii, na podstawie rozprawy Powiat tarnobrzeski pod rządami austriackimi.

W 1930 roku został wizytatorem szkolnym Polesia, kierownikiem oświaty pozaszkolnej w Brześciu oraz kierownikiem tamtejszej Centralnej Biblioteki Pedagogicznej. Zamieszkał tam wraz z rodziną. Podczas czteroletniego pobytu napisał Przewodnik po Polesiu (1935). Pod koniec 1934 roku został przeniesiony do Warszawy, na stanowisko radcy ministerialnego, kierownika Pracowni Oświaty dla Dorosłych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Jednocześnie włączył się aktywnie w działalność Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, jako członek zarządu, prowadząc jego bibliotekę oraz uczestnicząc w redagowaniu „Słownika Geograficznego” i rocznika „Ziemia”. W 1938 roku opublikował autobiograficzne Dzieje pastuszka.