W 1934 roku służył jako oficer wachtowy na niszczycielu „Wicher” podczas jego wizyty w Leningradzie. Później pełnił funkcję oficera flagowego dowódcy Floty, kontradmirała Józefa Unruga. 3 maja 1935 roku awansował do stopnia porucznika. W tym samym roku został skierowany na kurs podsłuchu podwodnego w Centre d’études de la marine w Tulonie, a od września został oficerem sygnalizacyjnym dywizjonu okrętów podwodnych. Od maja do lipca 1938 roku pełnił obowiązki dowódcy „Kujawiaka”, służącego jako okręt-cel podczas ćwiczeń dywizjonu. W czerwcu 1939 roku został oddany do dyspozycji komendanta Portu Wojennego w Gdyni, dla prac nad projektem Centrum Badań Sygnałowych, w lipcu i sierpniu przebywał we Francji z misją zakupu uzbrojenia i wyposażenia dla okrętów podwodnych.
We wrześniu 1939 roku uczestniczył w obronie Helu. 11 września przepłynął kutrem rybackim do Babich Dołów, a w nocy z 12 na 13 na Kępę Oksywską. Następnej nocy wszedł w skład załogi kutra rybackiego „Albatros”, który pod dowództwem komandora Stanisława Hryniewieckiego przedarł się do Lipawy, internowany 14 września 1939 roku na ŁotwieWanda Krystyna Roman, Ewakuacja i internowanie wojsk polskich we wrześniu 1939 roku, w: Piotrkowskie Zeszyty Historyczne 6, 2004, s. 164..