W 1950 został proboszczem etnicznie rosyjskiej parafii przy cerkwi św. Aleksandra Newskiego w Tbilisi, którą to funkcję sprawował do końca życia. W 1952 otrzymał godność archimandryty, zaś w 1955 został mianowany dziekanem wszystkich parafii rosyjskich w Gruzińskiej i Armeńskiej SRR.
Biskup 30 grudnia 1956 Zenobi (Mażuga) został wyświęcony na biskupa stepanawskiego, wikariusza Katolikosa-Patriarchy całej Gruzji. Był jedynym w najnowszej historii Patriarchatu Gruzińskiego (po restytucji w 1917) biskupem pochodzenia innego niż gruzińskie.
Do ponownego zamknięcia otwartej w 1944 Pustelni Glińskiej w r. 1961 wielokrotnie ją odwiedzał, odmówił jednak przyjęcia funkcji przełożonego. W jego domu w Tbilisi zamieszkało kilku mnichów pochodzących z tego monasteru, w tym późniejsi święci schiarchimandryci Serafin (Romancow) i Andronik (Łukasz), których Zenobi poznał w łagrze. Stąd patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I określił rezydencję biskupa Zenobiego jako „filię Pustelni Glińskiej”. Biskup szczególnie czcił Glińską Ikonę Matki Bożej.
Od 1960 posługiwał się tytułem biskupa tetrickarojskiego. W 1972 metropolita urbiński Dawid nadał mu godność metropolity.