W okresie powojennym wśród inwestycji wymienić można budowę w latach 60. budynku socjalnego z salą pouczeń (wyraźnie odróżniającego się architektonicznie) oraz przystosowanie części hali wachlarzowej do obsługi elektrowozów. Dwa tory wjazdowe do młodszej hali wachlarzowej (w tym tor pod dyspozytornią) zostały zelektryfikowane.
Od końca lat 80. parowozownia ograniczała swoje działanie w związku z kryzysem na PKP oraz ograniczaniem połączeń regionalnych. Część trakcyjną wygaszono na początku XXI stulecia, zakład naprawy taboru w 2009 roku, a wagonownię w 2012. Od czasu zamknięcia lokomotywownia jest przekształcana w atrakcję turystyczną.
Przyszłość parowozowni jest przedmiotem społecznej debaty w Gnieźnie, której zarzewiem stały się plany PKP dotyczące zmiany funkcji parowozowni na centrum handlowe. Opór lokalnej społeczności, nadzór konserwatora zabytków oraz brak środków na ten cel zapobiegły zniszczeniu dziedzictwa technicznego w lokomotywowni.
W 2010 roku została wydana książka Mirona Urbaniaka pt. „Zabytkowa Stacja Kolejowa Gniezno”, która opisuje dzieje stacji Gniezno oraz parowozowni.