udev – system plików zastępujący starszą implementację (devfs) mechanizmu dynamicznej alokacji tzw. plików urządzeń. Został wprowadzony w jądrze Linux począwszy od serii 2.6.
Możliwości udev W przeciwieństwie do tradycyjnego zarządzania plikami urządzeń w Linuksie udev nie przechowuje statycznego katalogu /dev. Zamiast tego w /dev umieszczane są jedynie pliki reprezentujące urządzenia faktycznie obecne w systemie. W odróżnieniu od devfs, udev działa w przestrzeni użytkownika i pozwala na znacznie swobodniejszą obsługę katalogu /dev. Przeniesienie obsługi /dev z jądra do przestrzeni użytkownika wywołało wiele dyskusji. Porównanie devfs i udev jest dostępne w archiwach kernel.org.
Najważniejsze zalety udev według powyższego dokumentu to: udev jest niezależny od numerów major i minor urządzeń, natomiast devfs nie potrafi obsługiwać ich w ten sposób w odróżnieniu od devfs, udev obsługuje nadawanie urządzeniom stałych nazw, które nie zmienią się po restarcie, i nie zależą od kolejności załadowania sterowników czy podłączenia urządzeń udev jest narzędziem działającym w przestrzeni użytkownika, w przeciwieństwie do devfs (działającego w przestrzeni jądra).