Powoduje to przeniesienie obsługi nazw urządzeń poza jądro, co jest uważane za zaletę. udev jest mniejsze i w przeciwieństwie do devfs zgodne z wytycznymi co do sposobu nazywania urządzeń zawartego w Linux Standard Base
Działanie udev pozwala posiadać reguły opisujące jaką nazwę powinno otrzymać dane urządzenie, niezależnie od tego w jaki sposób zostanie do systemu podłączone. Oznacza to, że w przypadku urządzeń zawierających się w klasie dysków (USB, cyfrowy aparat fotograficzny, pendrive i odtwarzacz MP3) mogą one być podłączane w różnej kolejności i do różnych kontrolerów/portów USB, a i tak otrzymają swoje stałe nazwy, np. /dev/camera, /dev/iriver. W przypadku devfs o nazwach decydowałaby kolejność podłączenia, a nazwy byłyby generowane na zasadzie dodania kolejnego numeru do typu urządzenia, np. /dev/sda0, /dev/sda1. udev umożliwia pisanie skryptów bazujących na nazwach urządzeń i mieć gwarancję, że po zmianie sposobu czy kolejności podłączenia urządzeń skrypty nadal będą działać prawidłowo.